samanyolu
andromeda'ya giderken savunma kalkanlarım zarar görmüştü o yüzden sürekli şaka yapmak zorunda değilim. maalesef çözüyorum. çok canım sıkılıyor buna, andromeda'da bir gezegene yerleşip patates votkası yapabilirim ama istemiyorum. sırf bir kitapta havalı bir izolelik okudum diye böyle bir hayat yaşamak istemiyorum. yüz binlerce yıl kuklalarla oynamıştım. yüz binlerce yıl okumuştum. yüz binlerce yıl kuklalara hayat hikayemi oynatmıştım, öyle çözdüm. tekrar tekrar bütün anılarımı bütün insanlarla oynamıştım. hikayemi beğenmedim, hem de hiç. ama seni en güzel gezegenle tanıştırmam gerek. hikayemin devamı için dönüyorum. andromeda'ya varmadan u çekiyorum. diğer insanların hikayeleri de kötü, maalesef kısmı burada, maalesef bahsetmek bile istemiyorum ama onların hikayelerine dokunmadan olmuyor. denemek bile büyük yük, yalnız olduğunu kendine itiraf etmek büyük yük ama sana bencil olmamayı başka nasıl öğretebilirdim? içime böylesi siniyor. değer. messier 42'yi izlerken gülümsüy...